Gry (w) Pana Cogito "Uczymy się grać, patrząc jak grają inni.
Jak jednak obserwator odróżni błąd graczy od posunięcia prawidłowego?(…)
Przypatrz się temu co nazywamy grami.
Co jest im wszystkim wspólne?
Co jeszcze jest grą a co już nią nie jest?
Czy możesz podać granice?
Nie. Możesz je wytyczyć. Dotąd bowiem ich jeszcze nie wytyczono. (…)"
Ludwig Wittgenstein Dociekania filozoficzne.
Gry (w) Pana Cogito to rozpisanie myśli poety na przestrzeń sceny. Precyzyjne poetyckie konstrukcje zostają rozłożone na części. Taki zabieg prowadzi do odsłonięcia ich elementarnych, żywych znaczeń oraz do wydobycia autentycznej siły słów. Fragmenty tekstów Zbigniewa Herberta składane są w nowe związki.
Trzy źródłowe środki teatralne – słowo, ruch i muzyka – budują rządzącą się własnymi prawami rzeczywistość sceniczną. Tworzą nierozerwalną jednię – nową choreę. Ruch nie ilustruje słowa, muzyka nie dopowiada treści. Dopiero z ich równoprawnego połączenia rodzi się wielopoziomowy świat przewrotnych znaczeń i fizycznie odczuwalnych napięć. Surrealizm przenikający obrazy sceniczne oddziałuje z jednakową siłą na zmysły, podświadomość i cogito. Zmaganie z ideami Pana C. dokonuje się w szesnastu rozgrywkach. Każda rządzi się własnymi regułami rozpisanymi adekwatnie do zasad przewrotnej metody CHOREI. Gry z myślami poety stanowią próbę odpowiedzi na pytanie o to, co Herbert ma nam do powiedzenia w dzisiejszej rzeczywistości. Stwarzają okazję, żeby poeta sam zapytał nas, gdzie jesteśmy. Ale do kogo mówi? Kto go dziś słucha? Sobota, 14.08.2010, AOIA
Stowarzyszenie Teatralne Chorea (Łódź)
Reżyseria: Tomasz Rodowicz | | | Lailonia
Spektakl oparty jest na 13 bajkach z królestwa Lailoni dla dużych i małych oraz innych bajkach Leszka Kołakowskiego. Wybrano z nich siedem, rozbito na siedem głosów i przeniesiono na scenę teatru.
Postacie z bajek Kołakowskiego boją się anonimowości. Robią wszystko, by zaznaczyć swoją obecność, zwrócić na siebie uwagę, zaistnieć. Wierzą, że jeśli uda im się spełnić w tym dążeniu, poczują się wreszcie szczęśliwe. Podobnie jest
z aktorami Kany, którzy wcielają się w mieszkańców Lailoni. Chęć zaistnienia na scenie staje się dla nich coraz silniejszą pokusą. Każdy pragnie, by być zwycięzcą, żeby jego występ był sukcesem.
Bohaterom bajek Kołakowskiego nie udaje się osiągnąć upragnionego szczęścia. “Tu na ziemi nie ma sukcesu. Oczywiście są ludzie sławni. Jednak mimo wszystko bym utrzymywał, że wszyscy jesteśmy nieudacznikami” – pisze Kołakowski. Czy mamy zatem zaakceptować życie jako nieuchronną porażkę? Czy oznacza to, iż nie warto podejmować próby zawalczenia o własne szczęście?
Niedziela, 15.08.2010, Akademicki Ośrodek Inicjatyw Artystycznych
Teatr Kana (Szczecin)
Reżyseria: Mateusz Przyłęcki | | |
ZESPOŁY TEATRALNE WSPÓŁPRACUJĄCE z AOIA: Trochę inny Teatr
Grupa studentów i absolwentów UŁ.
Najnowszy spektakl: „Pojedynek” według „Zbrodni i kary” Dostojewskiego.
Prowadzenie: Tomasz Bieszczad Scena Piosenki AOIA
Grupa złożona z licealistów, studentów i absolwentów łódzkich uczelni. Najnowszy spektakl: „Laska Nebeska” (piosenki i dowcipy czeskie z lat 60. i 70. XX w.).
Piosenka aktorska i poetycka.
Spotkania odbywają się w czwartki w godz. 17.00 – 20.00
Prowadzenie: Hanna Grzeszczak. Katedra Dramatu i Poezji Angielskiej UŁ
Studenci Specjalizacji „Teatr, Film i Media” Anglistyki Uniwersytetu Łódzkiego
Zespół realizuje spektakle, prezentacje i wystawy w AOIA.
Spotkania odbywają się w poniedziałki 9.00 – 16.00 oraz w środy 9.00 – 13.00
Prowadzenie: Katarzyna Kasica ab'TEATR
Spotkania odbywają się w poniedziałki i w czwartki od 19.00 – 22.00.
Prowadzenie: Tomasz Konopka |
